Τα χρόνια

Δε θέλω να μου πείτε γιατί φτάσαμε εδώ.
Δε θέλω να μου πείτε ποιός τα φταίει.
Δε θέλω να κοιτάξω στα παλιά
για να γεμίσει η ψυχή μου με τ' αγέρι
της νιότης μου.

Εδώ είναι η νιότη μου και φλέγεται
να ζήσει.
Εδώ είναι ο χρόνος μου και αγναντεύει τις καλύβες σας.
Τις καλύβες που κλειστήκατε και ξεχαστήκατε
και μείναν τα λειβάδια έξω πράσινα, γι' άλλων τα μάτια.
Και στα ματάκια σας εφορτωθήκανε ξένα ονείρατα.
Πού 'ναι τα βήματα
που σχεδιάσατε για ευτυχία;
Πού είναι η ουσία,
αυτή της ζήσης, η λαμπερή;
Πού είναι η λάμψη σας και πού το φως σας;
Πού είναι οι ημέρες μας;
ΕΔΩ.
Εδώ είναι όλα.
Και κάθε Τώρα που ξεφορτώνομαι μου το θυμίζει
πως πάλι ξέχασα να ζήσω, πάλι.
Και στο κεφάλι μου τρέχουν ιδέες για μία πάλη
σιμά στα σώματα κρυμμένων φίλων..
Αυτή η πάλη που ξαναφέρνει απ' τα χαμένα
όσα μαζί, ακριβά, αγαπήσαμε.
Και εκεί τα χρόνια, βαριά παράσημα, κρατάνε ανάστημα
πάνω από τόσα μικρά και άσχημα που μας παιδεύουν.

Δε θέλω να μου πείτε γιατί φτάσαμε εδώ.
Δε θέλω να μου πείτε ποιός τα φταίει.
Δε θέλω να κοιτάξω στα παλιά
για να γεμίσει η ψυχή μου με τ' αγέρι
της νιότης μου.

Εδώ είναι η νιότη μου και φλέγεται
να ζήσει.
Εδώ είναι η νιότη μου και θα τσακίσει
όλα τα άμορφα, τα θολωμένα
θα ζωγραφίσει με τόσα χρώματα
τα βλέφαρά μας,
που δε θα θέλουμε, δε θα μπορούμε
σε γκρίζα μέτωπα τα όνειρά μας να παραδώσουμε.

Εδώ είναι η νιότη μου.
Σιμά σας κάθομαι, μα όχι για πάντα.
Οπότε αν θέλετε να ειδωθούμε,
μη με ξεχάσετε.

Εδώ είναι η νιότη μου και αγναντεύει ότι δεν έκανα.
Μα από σήμερα δε θα τολμάει
να μου το λέει πως δεν προσπάθησα.
Σας περιμένω.

Νέος τόπος

Περάσαν οι πρώτες ημέρες εδώ στα ξένα. Κι αναρωτιόμουν πόσο ξένα είναι εδώ και πόσο ξένα ήταν πίσω στην Ελλάδα. Δεν έχω ακόμη ηρεμήσει, γιατί υπάρχουν πολλά να γίνουν, αλλά ζω πράγματα που πραγματικά έπρεπε να τα δω για να τα πιστέψω. Και ξέρω ότι απλώς επιλέγουμε να μην τα κάνουμε και εμείς:

Άνθρωποι που δε βρίζουν σε κάθε ευκαιρία. Πράσινο παντού. Στην εστία που μένω, το σπίτι είναι σαφώς καλύτερο από την γκαρσονιέρα που έμενα για 8 χρόνια. Στους δρόμους μπορούν και κινούνται τα ποδήλατα και οι πεζοί. Οι κάτοικοι της πόλης έχουν έκπτωση 30% από το νομαρχία στην τιμή του ποδηλάτου. Η συγκοινωνία είναι καλή και συνεπής. Υπάρχουν πλατείες αντί για φανάρια, για να μη μειώνεται η ροή των οχημάτων.

Στο πανεπιστήμιο, στο μεταπτυχιακό, τα μαθήματα γίνονται στα αγγλικά για να μπορέσουν να έρθουν και ξένοι φοιτητές. Οι καθηγητές είναι από κάθε μεριά του κόσμου. Στο κέντρο της πόλης υπάρχει ανοικτή πρόσβαση σε διαδίκτυο. Το ίδιο στην εστία και, φυσικά, στο Πανεπιστήμιο.

Όχι, δεν είναι τέλεια. Αλλά είναι καλά. Είναι ανθρώπινα. Δε χρειάζεται να καταβάλεις προσπάθεια για τα αυτονόητα. Δε χρειάζεται να προστατεύεσαι από την αυθαιρεσία του καθενός. Μπορείς να κάνεις σταθερά τα βήματά σου, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται ακόμη που είναι αρχή.

Κι εδώ υπάρχουν άνθρωποι που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις. Κι εδώ υπάρχουν κλέφτες. Κι εδώ υπάρχει αυταρέσκεια, εγωισμός, ενίοτε ίσως και ελιτισμός. Κι εδώ υπάρχουν στερεότυπα. Αλλά υπάρχει και άφθονη καλοσύνη, ομορφιά, ηρεμία, ευγένεια, συνεργατικότητα πάνω από φυλή και έθνος.

Ήρθα εδώ, γιατί αρνήθηκα να μείνω με τους ανθρώπους που αγαπώ σε έναν μηχανισμό που δεν αγάπησε κανέναν μας. Και ακόμη ακροβατώ ανάμεσα σε δύο κόσμους, γιατί είναι πολύ νωρίς να αφήσω πίσω μου τα όμορφα και τα άσχημα του τόπου μου. Κάθε βράδυ κοιμάμαι ελάχιστα και πολύ ανήσυχα: μου λείπουν οι άνθρωποί μου. Νιώθω κάθε μέρα ότι αύριο είναι να επιστρέψω, αλλά δεν είναι έτσι.

Υπομονή, λοιπόν, για να δω τι θα γίνει όταν και ο κόσμος που ζω εδώ γίνει κομμάτι μου... Αν θα γίνει κομμάτι μου. Και να δω τότε, πώς θα γυρίσω πίσω να αλλάξω ότι μου παραδόθηκε. Γιατί θα το αλλάξω.

Για αυτά που αφήνω πίσω

Κάτω από λαμπερό ήλιο και οργιάζουσα φύση φωλιάσανε κάθε είδους μισαλλόδοξοι, ευπρεπισμένοι καπηλευτές των ιδεολογιών και των πιστεύω μας. Και μας ζητούν να τους εκλέξουμε. Εγώ αποφάσισα να μην ασχοληθώ λοιπόν με αυτά. Όχι τώρα και όχι έτσι. Για αυτό δε θα μιλήσω για ό,τι άρρωστο μας κατατρέχει, εξαιτίας των προσώπων που εμείς διατηρούμε στην ψευδεξουσία μας.

Επειδή όλοι ξέρουμε τα άσχημα, αποφάσισα να κάνω μία αλλαγή σε αυτό το ιστολόγιο:
Θα σας πω τα καλά.

Κάθε τόσο θα αναρτώ ένα όμορφο πράγμα που γνώρισα, έζησα ή μου δωρίστηκε στην Ελλάδα ή όπου αλλού θα βρίσκομαι. Γιατί πολύ απλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία μόνο όταν την ταΐζεις. Και φαΐ υπάρχει παντού για την ελπίδα μας.

Όταν η τηλεόραση, μιλώντας για αγάπη και έρωτα, δείχνει μοντέλα (προς αποφυγήν) να ερωτεύονται άλλα μοντέλα βουτηγμένα στη διαφημιστική, αρρωστημένη τελειότητα, είναι εμφανές ότι δε γνωρίζει τίποτε για την πραγματική ζωή. Και ευτυχώς η ζωή αναπτύσσεται ανεξάρτητα από διαφημίσεις και προβολές.

Ξεκινώ από την αγάπη του Παναγιώτη και της Ελένης. Παντρεύτηκαν πρόσφατα. Τους ξέρω αρκετά χρόνια για να ξέρω ότι ο δρόμος τους δεν πέρασε μέσα από γκλάμουρ και λάμπες νέον. Οι στιγμές τους δεν ήταν ούτε ξέγνοιαστες, ούτε ήρεμες. Και κάθε μέρα αγαπήθηκαν πιο πολύ, επειδή ο ένας αγάπησε στον άλλο αυτό που κανείς άλλος δε θα άντεχε να αγαπήσει.

Ο Παναγιώτης δε χρειάζεται να πει στην Ελένη ότι είναι μοναδική, αν και θα έπρεπε να το κάνει. Ξενυχτά δίπλα της, όταν χρειάζεται. Είναι η κατάρα της και η ευλογία της. Όταν μιλάει για αυτή, εδώ και καιρό, λέει "η γυναίκα μου". Δουλεύει σα σκυλί για να έχουν αύριο μαζί και για να μπορεί να της κάνει μικρά χατήρια. Δε θέλει να φεύγει μακριά της.

Η Ελένη δε χρειάζεται να πει στον Παναγιώτη ότι είναι μοναδικός. Επέλεξε να ζει τις ιδιοτροπίες του κάθε μέρα. Είναι η κατάρα του κι η ευλογία του. Ανέχεται τις γκρίνιες και μοιράζεται τις παιδιάστικες χαρές του. Όταν μιλάει για αυτόν, εδώ και καιρό, λέει "ο άντρας μου". Τον αγαπά για όποια ομορφιά κουβαλάει μέσα στο υπέροχο και παρανοϊκό του κεφάλι. Δε θέλει να φεύγει μακριά του.

Όταν ο Παναγιώτης παντρεύτηκε την Ελένη, ένα μικρό θαύμα άλλαξε τον κόσμο και κανείς δε θα μπορέσει να τον ξανακάνει όπως ήταν.

Να ζήσετε ευτυχισμένοι και αγαπημένοι. Κι εμείς να σας θαυμάζουμε, όπως αξίζει στην αγάπη σας. Σας αφήνω πίσω, και ελπίζω μέχρι να γυρίσω να έχουν ανθίσει πολλά λουλούδια στη γλάστρα σας.

Επιούσια (30/01/2002)

Ένα φεγγάρι να κρατάει το βλέμμα σου,
ένα στρέμμα ματωμένο χώμα,
κόκκινο, των προγόνων σου να μη βαδίζεις μόνος
κι ένα μαχαίρι, να μην πέσεις άμαχος.
Όσα σου δώσουν παραπάνω
να φωνάζεις
ΌΧΙ!
Για φυλακή στα δίνουν.
Ένα φιλί από χείλη αγαπημένα,
ένα χάδι που δε ζητά αντάλλαγμα,
ένα ποτήρι νερό από ξερό πηγάδι.
Όσα σου δώσουν πιο πολλά να λες
ΦΥΓΈΤΕ!
Αγέρα, αρώματα, δρόμο
και ένα καρβέλι ψωμί να μη λυγίσεις.
Όσα ζητήσεις πιότερο,
τόσο δικός τους είσαι.
Τη γαλήνη.
Όσα ποθήσεις πιότερο,
δε σου 'λειψε...

30 χρόνια

30 χρόνια σώπαινα. Έκλεισαν πολλοί κύκλοι στη ζωή μου και πολλές ζωές στους κύκλους μου. Ήρθε η ώρα να πω αυτά που πάντα θέριευαν μέσα μου. Για να ακουστούν από όποιους νοιάζονται να τα ακούσουν.

Καλή αρχή σε όλα.