Ελλάδα, Φθινόπωρο 2012

Το να μιλήσω για όμορφα πράγματα τέτοιες μέρες, μάλλον θα με κάνει εξωγήινο, ή παρανοϊκό. Ευτυχώς, δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανέναν από τους δύο χαρακτηρισμούς.

Τους τελευταίους 2 μήνες έχω ανακαλύψει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι αναζητούν πώς να κάνουν αυτό που αγαπούν, σε ένα κράτος που δε βοηθά. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν το βάζουν κάτω όταν απολύονται, αλλά παλεύουν να φτιάξουν το δικό τους αύριο μέσα από σκληρή δουλειά. Υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται πέρα από αυτά που προβάλλονται από τα μέσα.Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν ανθρώπους στα μάτια, τους μαθαίνουν και τους αξιολογούν ως χαρακτήρες και όχι ως επαγγέλματα ή θέσεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις μπαίνουν στον κόσμο της ποίησης, ενώ η εποχή μόνο ποιητική δεν είναι. Γνώρισα ανθρώπους που μοιράζονται με τα παιδιά τη χαρά της επιστήμης, και αποτελούν παράδειγμα για όλον τον κόσμο, που μεταδίδουν γνώση με ομορφιά και τέχνη, ενώ το κράτος υπονομεύει τη διδακτική, την τέχνη, την παιδεία. 

Υπάρχουν ερασιτέχνες (λέξη άρρηκτα συνδεδεμένη με τον έρωτα, και ετυμολογικά...) ραδιοφωνικοί παραγωγοί που δουλεύουν με μεράκι στον κόσμο του διαδικτυακού ραδιοφώνου. Εκεί βρίσκεται ένας κόσμος όπου οι ακροατές μετρώνται σε δεκάδες, αλλά η δημιουργικότητα σε τόνους.  Αυτοί οι παραγωγοί μοιράζονται μουσική, όσο παράλληλα η μουσική βιομηχανία αποσυνδέει τη μουσική από το να μοιράζεσαι. Εξίσου ικανοί ερασιτέχνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί μοιράζονται νέα για επιστήμη, τη στιγμή που  "επαΐοντες" προσπαθούν να δείξουν ότι η επιστήμη πρέπει να είναι κλειστή και πατενταρισμένη.

Είναι δύσκολο να ζεις στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό. Τα όνειρα σπανίζουν, η μιζέρια βασιλεύει. Οι άνθρωποι χάνουν το στόχο τους. Σε όλη αυτήν την αναμπουμπούλα υπάρχει, όμως, η ελπίδα ότι όταν χάνεις ένα στόχο, αναζητάς άλλον. 

Για χρόνια ήμασταν κοντόφθαλμοι και οι στόχοι μας αξιολογούνταν σε χρήμα. Ήταν το πανωφόρι μας φτιαγμένο από τα χρήματα που κερδίζαμε και το πρόσωπό μας ζωγραφισμένο με βάση το κοινωνικό μας status.

Στον πρώτο άνεμο του φθινοπώρου το χρήμα μας εγκατέλειψε και το status μας υποβαθμίστηκε, και είναι η γύμνια μας που μάς χτυπά την πόρτα. Είναι ευκαιρία να βρούμε ενδύματα που δε θα διαλυθούν στον πρώτο άνεμο.

Τα ενδύματα αυτά τα ράβουν, μέρα τη μέρα, αντιπαλεύοντας καθημερινά δυσκολίες, οι νέοι άνθρωποι. Ένα έχουμε χρέος να κάνουμε: να πιστέψουμε στην προσπάθειά τους. Αρκετά με τη δυσπιστία. Είναι στιγμή να έχουμε θέση και δράση, όχι γνώμη και αδράνεια. Είναι στιγμή να στηρίξουμε όλους αυτούς που δουλεύουν χωρίς να το διαλαλούν.

Στη δική μου Ελλάδα, κάθε μέρα αναγεννιέται το πνεύμα όλων των ανθρώπων που πολέμησαν για το καλύτερο. Στο δικό μου κόσμο, κάθε προσπάθεια για βελτίωση είναι κοινή. Στο δικό μας κόσμο, όλα συμβαίνουν τώρα, δίπλα μας, έξω από τηλεοράσεις και φήμες. Αναζητήστε. Και την επόμενη φορά που θα μας ρωτήσουν πώς πάει η Ελλάδα, υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα να πούμε από το "χάλια".

"Στα ηλιοσκαλοπάτια"

Ακούγοντας κάποιες από αυτές τις μουσικές που κάνουν τα φτερά μας να σκιρτούν, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για το πώς από "τα ηλιοσκαλοπάτια" βρέθηκα εδώ που βρίσκομαι, 15 Αυγούστου 2012, να προσπαθώ να περισώσω ό,τι έχει μείνει από την ψυχή μου, περαστικός από μία Αθήνα φάντασμα.

Σε αυτό το ιστολόγιο τα λόγια επιδιώκω να είναι λόγια ενθάρρυνσης, ή συμβουλής. Σήμερα θα είναι λόγια διαπίστωσης.

Γεννήθηκε ο άνθρωπος στα χώματα και στα δέντρα, ως ένας υπέροχος ανάμεσα σε πολλά υπέροχα, μοναδικός και σημαδεμένος. Σημαδεμένος με ψυχή και πνεύμα και λόγο και βούληση και ελπίδα, και όλα αυτά τα υπέροχα υπάρχοντα, που κουβαλάει μαχόμενος και μαινόμενος στη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Και αναζήτησε τροφή και στέγη. Και αναζήτησε συντρόφους για να μη ζει μόνος. Και γίνηκαν ομάδες και οικισμοί πόλεις για να συνυπάρξει ο άνθρωπος και γεννήθηκε η κοινότητα και η πολιτεία. Και μέσα σε όλα αυτά, γέννησε το πνεύμα και ο λόγος τους φιλοσόφους, που αναζήτησαν τις αλήθειες, τις λογικές και τις εξηγήσεις. Και παράλληλα η αναζήτηση ή η αποκάλυψη γέννησε τις θρησκείες που μίλησαν με την πίστη για τις αιτίες της αλήθειας και τους δρόμους της ζωής με νόημα. Και η φιλοσοφία γέννησε την επιστήμη, την έρευνα και την πρόοδο, και η ηθική - γέννημα της ψυχής, του πνεύματος και του λόγου - καλείται να φυλάει τα όρια της ανθρωπιάς από τη δίψα της ανεξέλεγκτης προόδου.

Και σήμερα τι ζω;

Όταν έχασα τη γη μου και έγινε εμπόρευμα και μου λείψανε οι ρίζες, τα φύλλα και οι καρποί, αντί για να διεκδικήσω τη γη μου, έφερα λίγο χώμα να χωρέσω τη ζωή μέσα σε γλάστρες. Και επειδή δεν μπορείς να μεγαλώσεις λουλούδια και καρπούς μέσα σε ένα δράμι γης, εφηύρα όλες αυτές τις συσκευές που ξεγελούν τη ζωή, για να ξεχνιέται και να χωράει στο δράμι μου. Και εκπλήσσομαι που η ζωή βλασταίνει αλλιώτικα, βιασμένα και φθαρμένα.

Όταν μου λείψαν τα ζώα και τα πουλιά, και τα ψάρια, τα έβαλα σε κλουβιά να μου κρατούν συντροφιά μέσα στην απανθρωπιά μου. Και τους έβαλα καναβούρι για να κελαηδούν, για να ξεγελάσω το κελάηδημα και να χωράει στο κλουβί μου.

Και ο ήλιος γίνηκε εχθρός, γιατί σκέπασα το χώμα με τόση άσφαλτο που έγινε ο δρόμος μου πυροστιά, και τι σπίτι κλίβανος. Και η βροχή έγινε χείμαρος, γιατί έκλεισα τις διόδους της και γελάστηκα ότι θα την τιθασεύσω, χωρίς αγάπη και προσοχή, αλλά μόνο με αυτήν την αδηφάγα πανουργία μου. Και έφτιαξα τα κλιματιστικά, για να μπορέσω να ζήσω στην πνιγμένη, αδιέξοδη, προσωπική μου φυλακή. Και βρώμισα τη θάλασσα, έφτιαξα μικρά κουτιά με νερό, για να καθαρίσω με χημικά το νερό στο δικό μου μικρό, προσωπικό κουτί, που το είπα "πισίνα".

Όταν έφτιαξα πλούτο χωρίς αυταξία, έρμαιο των οικονομικών συστημάτων που ορίσανε την αξία της ζωής ως μετρήσιμη και τους ανθρώπους ως ποσοστά, έτρεξα να αρπάξω αυτόν τον νέο πλούτο. Και γίνηκα πλούσιος και φοβήθηκα τους γύρω μου, και κλείστηκα πίσω από κλειδαριές και φράγματα. Και έκανα συνεργάτες τους αποδοτικούς, και όρισα μέτρα για τη δουλειά που αξιολογείται με αριθμούς και όχι με αγάπη και μεράκι.

Έκανα τη φιλοσοφία ενταγμένη και την επιστήμη σύστημα, γιατί η αναζήτηση δε βάζει όρια, η προσπάθεια δεν εκφράζεται αριθμητικά. Έκανα την ιδέα "πατέντα", για να μη τη μοιράζομαι. Έκανα τη δημιουργία και την έκφραση προϊόν εμπορικής αξιοποίησης και έβαλα το δικαίωμα στη μοιρασιά κάτω από νόμους διεστραμμένους και άνομους.
Ονόμασα το πνίξιμο της κοινής παράδοσης και δημιουργίας "ατομικό πνευματικό δικαίωμα", σκοτώνοντας ότι χιλιάδες χρόνια επιζούσε ως μοιραζόμενη, αειζώντανη, εξελισσόμενη, κοινή γνώση και προσφορά. Και ονόμασα "παγκοσμιοποίηση" το να είμαστε όλοι ίδιοι, άκοσμοι και άοσμοι, ομοιόμορφοι και άσχημοι, ανέραστοι και πεπερασμένοι.

Έκανα τη θρησκεία κανόνες γενικούς και αυστηρούς, και αντί για ζωή ενσυνείδητη και ελεύθερη, τη στοίβαξα μαζί με ό,τι μικρότητα, ανασφάλεια και υπεροψία είχα για να τη φέρω στα μέτρα μου. Για να μη χρειάζεται να κοιτάζω σε κάτι καλύτερο, για να μη χρειάζεται να αφήσω τη ζωή μου, ως ελεύθερη προσφορά, στο Θεό που θα με κάνει να δω και να ζήσω παραπέρα.

Όταν το παιδί μου γεννήθηκε, κοίταξα να το χωρέσω στον κόσμο που εγώ ήξερα, μη και βγει από το κλουβί μου και φτιάξει δικό του κλουβί. Και του ονόμασα τα όνειρα αυταπάτες, τους στόχους ουτοπίες και το ρεαλισμό ιδεαλισμό. Και έβαλα τις γνώμες σε καλούπια και τους έδωσα ονόματα, για να μη χρειάζεται να ξεχωρίζω τους ανθρώπους ως μοναδικές, αδιαχώριστες, εκπληκτικές, αναντικατάστατες οντότητες. Την αλήθεια την έβαλα σε βιβλία και ιστοσελίδες, ως σταθερό, αδιατάρακτο προϊόν, και όχι ως αεικίνητο, ανεξάντλητο στόχο ζωής.

Την πολιτεία την έκανα κράτος και τον πολίτη ψηφοφόρο. Την κοινωνία, μάζα και τις γνώμες μετρήσιμες ποσότητες. Όλα σταθερά, κωδικοποιημένα, μετρήσιμα, διαχειρίσιμα, μεταχειρίσιμα και παραποιήσιμα.

Κάθε κουτί που περικλείει τη σκέψη ή τη ζωή, κάθε τι πεπερασμένο, κάθε ομοιομορφία, κάθε υποχώρηση από την ενότητα, την ποικιλομορφία, τη διαφορετικότητα, κάθε αποδοχή της κατεστημένης κατάστασης ως μόνης δυνατής μπορεί να είναι ένας θάνατος.

Κάθε σκέψη που δεν έχει ως απώτερο στόχο το πιο όμορφο, αγαπημένο, ευτυχισμένο αύριο, κινδυνεύει να είναι φτωχή και καταδικασμένη. Κάθε απλούστευση, γενίκευση, κάθε στερεότυπο και προκατάληψη μπορεί να είναι ένας τοίχος που να μας εμποδίζει να πάμε παραπέρα. 

Κάθε αριθμός είναι ένας ακριβοδίκαιος, αλλά και επικίνδυνος σύμβουλος. Κάθε σύστημα ένα χρήσιμο, αλλά επικίνδυνο εργαλείο. Οι ρόλοι που παίρνουμε ή μας ανατίθενται μπορεί να είναι άστοχα προσωνύμια που προσπαθούν να περιγράψουν κατανοητά την πολύπλευρη, ρευστή φύση ενός ανθρώπου.

Κι εμένα μη με πιστεύετε: αλλά ακούστε με. Τα λόγια που μοιράζομαι είναι τα λόγια που μου ψιθυρίζει κάθε μέρα, ασθμαίνοντας, η άρρωστη ψυχή μου. Και δε θα αφήσω πάλι να έχει η ζωή μου "διακοπές", και ξεκούραση με αρχή και τέλος. Κάθε δική μου μέρα θα επιδιώξω να είναι ένας όμορφος, αειπάρθενος αγώνας, ένας χείμαρρος δημιουργικότητας και αγάπης, ένας δρόμος προς το φως. Και θα χρειάζομαι όλους όσουν με αγαπούν να με σηκώνουν τις άπειρες φορές που θα πέσω. 

Αλλά δεν ήρθα εδώ για πλάκα. Ήρθα να ζήσω, εκεί, στα ηλιοσκαλοπάτια, που με έμαθε η μάνα μου να ζω.

Πράττοντας: SciFY

Θα αντιταχθώ για μια ακόμη φορά στα πράγματα που με θίγουν πιο πολύ: τον κυνισμό, την έλλειψη επιλογών και ονείρων. Και δε βρίσκω καλύτερο τρόπο να πετύχω αυτήν την αντίσταση από το να φτιάξω τις επιλογές μου με τα ίδια μου τα χέρια, βασισμένος στα πιο παράδοξα όνειρά μου.

Στους στόχους που είχα θέσει σε προηγούμενη ανάρτηση υπήρχε ο ακόλουθος στόχος:

"Να φτιάξω έναν οργανισμό που να μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία δωρεάν, ό,τι καλό και χρήσιμο έχει να επιδείξει η επιστήμη, πέρα από πατέντες και κερδοσκοπία."

Τις πρώτες ημέρες του Απριλίου το όνειρό μου απέκτησε υπόσταση με τη βοήθεια φίλων και συνεργατών. Το όνομα αυτού: SciFY (μπορείτε δείτε μία εισαγωγική σελίδα εδώ).

Μη κερδοσκοπική εταιρεία. Βασισμένη μόνο σε δωρεές (crowd-funding) και προσωπικό πάθος. Με στόχο να κάνει την τεχνολογία αιχμής διαθέσιμη σε όλους, δωρεάν και ακολουθώντας τις αρχές του ανοιχτού λογισμικού (open source software) και υλικού (open hardware). 

Μετρά ήδη περισσότερους από 10 ανθρώπους που συνεργάζονται, προσφέροντας προσωπική προσπάθεια και άπειρες ιδέες (ευχαριστώ Αντώνη, Αφροδίτη, Βασίλη Σ., Βασίλη Γ., Γωγώ, Γιώργο Κ., Δημήτρη, Παναγιώτη Γ., Παναγιώτη Τ.). Από το Μάρτιο 2012 (πριν καν υπάρξει ως εταιρεία) μέχρι σήμερα κυοφορεί τα πρώτα παιδιά της. Σύντομα θα φέρουμε τα παιδιά αυτά στον κόσμο και θα τα κάνουμε διαθέσιμα σε όλους.

Γιατί τώρα; Γιατί τα όνειρα δεν καταλαβαίνουν από καιρούς και δυσπιστίες.
Γιατί μη κερδοσκοπικό; Γιατί το πιο μεγάλο κέρδος είναι να μοιράζεσαι αυτά που ξέρεις και να τα βλέπεις να γίνονται κοινό κτήμα. Γιατί το πιο μεγάλο κέρδος είναι να κερδίζουν όλοι, κι εμείς μαζί.

Γιατί δωρεάν και ανοιχτά όλα; Για τον ίδιο λόγο που θεωρώ ότι και η τέχνη πρέπει να είναι ανοιχτή και διαθέσιμη. Η επιστήμη είναι ο αγώνας λίγων να κατακτήσουν ένα κομμάτι της γνώσης που ανήκει σε όλους. Και η δουλειά μας, όσων ασχολούμαστε με την επιστήμη, θεωρώ ότι είναι απλώς να επιστρέψουμε όποιο κομμάτι πέσει στα χέρια μας στον ιδιοκτήτη του: την ανθρωπότητα.

Μα, με τι ασχολούμαστε τελικά;  

Μπορείτε να φανταστείτε ανθρώπους με αναπηρία να διευκολύνονται από συστήματα τελευταίας τεχνολογίας για τη μετακίνησή τους, ή τη χρήση του υπολογιστή, σε καθημερινή βάση; 

Μπορείτε να φανταστείτε εφαρμογές που θα συνοψίζουν πληροφορία από πολλαπλές πηγές (για να ευνοήσουν την πολυφωνία και τη δυνατότητα διασταύρωσης) απευθείας στον υπολογιστή ή στο κινητό μας; 

Μπορείτε να φανταστείτε υπολογιστές που να δωρίζονται στα σχολεία που δεν έχουν;

Μπορείτε να φανταστείτε συστήματα που να προλαμβάνουν ατυχήματα, υποβοηθώντας οδηγούς;

Με αυτά ασχολούμαστε. Βάζοντας δικό μας κόπο και μεράκι. Και με την πίστη ότι θα πείσουμε το συντομότερο για το πόσο αγαπούμε αυτό που κάνουμε. Με την πίστη ότι θα βρούμε και άλλους που να θέλουν το ίδιο και θα μας τιμήσουν με τις ιδέες, την εμπιστοσύνη και την στήριξή τους.

Με το όνειρο να αναδειχθεί το άτομο και η προσφορά του, μέσα σε ένα σύνολο συνεργατών και συνοδοιπόρων και να γίνει η επιστημονική εφαρμογή καθημερινότητα και κομμάτι ευημερίας.

Κρατήστε τα αυτιά και τα μάτια σας ανοικτά. Σύντομα θα συναντηθούμε.

Καλή σου αρχή όνειρό μου.

Πράττοντας: Art.Shard

Αρκετό καιρό τώρα ετοιμάζω πράγματα που είναι ώρα να τα μοιραστώ. Θέλοντας να συμμετέχω στη δράση εκείνη που δεν περιορίζεται σε ιστολόγια και ευχολόγια, έθεσα τρεις στόχους:

1. Να ξαναφέρω την τέχνη στη θέση της: στην καθημερινότητά μας. Για ερασιτέχνες και επαγγελματίες. Και να μπορεί ο καθένας να μοιραστεί ελεύθερα τα πονήματα της ψυχής του, πέρα από εκδότες και copyright, εφόσον το θέλει.
2. Να βοηθήσω νέους ανθρώπους να βρουν το δικό τους δρόμο και να αξιοποιήσουν τις (ερευνητικές ή επαγγελματικές) δυνατότητές τους, αμβλύνοντας τα προβλήματα που το τρέχον σύστημα θέτει. Για να μην περάσουν οι νεώτεροι ό,τι περνάμε και περάσαμε εμείς.
3. Να φτιάξω έναν οργανισμό που να μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία δωρεάν, ό,τι καλό και χρήσιμο έχει να επιδείξει η επιστήμη, πέρα από πατέντες και κερδοσκοπία.

Εδώ θα σας μιλήσω για τον πρώτο στόχο, και πώς εγώ οραματίστικα και υλοποίησα το δικό μου λιθάρι προς το όνειρο. Το λιθάρι μου λέγεται Art.Shard. Δείτε το εδώ: http://art.shard.webplanet.gr/

Και, επειδή είμαστε στη βιαστική εποχή του Internet και μπορεί να μην μπείτε καν στον κόπο να δείτε τη σελίδα, αναπαράγω από εκεί:

"Το Art.Shard είναι:

• μία κοινότητα ανθρώπων που θέλουμε να ξαναβάλουμε την τέχνη, σε όλες της τις εκφάνσεις, στην καθημερινότητά μας.
• ένας ιστοχώρος, όπου κάθε ένας μπορεί να μοιράζεται τη δική του δημιουργία, πέρα από κυκλώματα και συμφέροντα.
• μία συλλογή από καταθέσεις ψυχής, ανθρώπων που μέχρι σήμερα φοβόντουσαν το πώς θα κριθεί το έργο τους πριν φτάσει στο κοινό.
• μια βουτιά στην πιο όμορφη πλευρά του να μοιράζεσαι: το να μοιράζεσαι με όλους.

Και το Art.Shard είναι πάνω από όλα ο τρόπος να βάλει ο καθένας το θραύσμα της τέχνης που έχει μέσα του στα χέρια όλων των υπολοίπων, για να γίνει η τέχνη και πάλι ενιαία και κοινή, πέρα από συμφέροντα."

Αν σας αρέσει, μην περιοριστείτε στο να το πείτε σε άλλους: βάλτε το δικό σας λιθαράκι σε αυτήν την προσπάθεια, με όλα τα κείμενα, τους στίχους, τα τραγούδια, τις φωτογραφίες που ντρεπόσασταν να μοιραστείτε. Η τέχνη είναι για να τη γεννάει ο καθένας και για να την απολαμβάνουν όλοι.
Και για να μην με λέτε άτολμο, εκεί θα μπορέσετε να ακούσετε και τη δική μου φωνή. Ερασιτεχνικά, αλλά με πολλή αγάπη.

Η βελόνα στο πικάπ

Ξέρετε γιατί αγαπώ τους δίσκους βινυλίου; Γιατί χρειάζονται να ασχοληθείς μαζί τους: να τους βγάλεις από το κάλυμμα, να τους βάλεις στο πικάπ, να αγγίξεις τη βελόνα και να την τοποθετήσεις προσεκτικά επάνω στο αυλάκι. Η βελόνα με τη σειρά της πρέπει να είναι ζυγισμένη και καθαρή, για να μην εκφυλίζει τον ήχο.
Επίσης τους αγαπώ γιατί μεταφέρουν την ιστορία τους. Θυμάμαι ακόμη το δίσκο των Zeppelin του Xάρη που γράφτηκε σε κασέττα μαζί με το λεκέ του καφέ επάνω του (ναι, ακόμη έπαιζε μια χαρά). Έχω δίσκο των Deep Purple (Stormbringer) όπου ο προηγούμενος ιδιοκτήτης καταγράφει στο κάλυμμα τους δίσκους που ήθελε να πάρει. Ένα μικρό προσωπικό ημερολόγιο, που μεταφέρθηκε 40 χρόνια μετά.
Τους αγαπώ επειδή σε κάποιους τα εξώφυλλα είναι μικρά (ή μεγάλα) αριστουργήματα: Jethro Tull -  Thick as a Brick (εφημερίδα), Eloy - Eloy (σκουπιδοντενεκές που ανοίγει το καπάκι του), και μία απίστευτη σειρά από πίνακες στα εξώφυλλα: Steve Hackett στο Voyage of the Acolyte, Jethro Tull στο Aqualung, Grobbschnitt στο Rockpommel's Land, Eloy στο Ocean και το Inside. Πιστέψτε με, η λίστα θα είχε πολλούς ακόμη.
Όλη αυτή η, φαινομενικά αλλοτινή, τρυφερότητα και προσοχή είναι που μας κρατά στα πόδια μας. Από τη γλάστρα, όπου ένα φυτό μεγαλώνει με τους ρυθμούς του, μέχρι την υπομονετική - πέρα από κάθε ποίηση - αγκαλιά των γονιών, είναι η φροντίδα και η ιστορία που γεννά την ομορφιά. Κάθε άγγιγμα με υπομονή και προσοχή, κάθε βελόνα που ακουμπάμε με ηρεμία, θα γεννά μουσική και ζωή.
Δε θα ακούσω άλλο για τους ρυθμούς της εποχής, γιατί εγώ και κάθε ένας γύρω μου είναι η εποχή. Δε θα ακούσω για ανταγωνισμό, σε μία χώρα και ένα λαό (παγκόσμιο) που ματώνει από αυτόν τον ανταγωνισμό. Στα δικά μου χωράφια, που δεν έχουν ιδιοκτήτες και τσιφλικάδες, τα πάντα θα ακολουθούν τους ρυθμούς της ζωής: αργούς και μεστούς. Κι ας παλεύω κάθε μέρα με το μυαλό μου, για να του αποδείξω ότι ο χρόνος δε μετριέται με σχέδια και άγχη, αλλά με πράξεις.
Και κάθε μέρα, θα βγάζω προσεκτικά από το - όλο ιστορία - κάλυμμά τους τις φιλίες, τις αγάπες και τα όνειρά μου. Θα τα βάζω στο πικάπ του πολύτιμου χρόνου, θα αγγίζω τη βελόνα της πράξης και θα την τοποθετώ προσεκτικά επάνω στο αυλάκι της σκέψης. Και θα την έχω ζυγισμένη τη βελόνα, για να μην εκφυλίζεται η μουσική. Για να μην εκφυλίζεται η ζωή μου.

Κατηγορώ

Κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί δέχθηκα να μένω άπραγος.
Γιατί ανέχθηκα να περιμένω την κατάλληλη στιγμή χωρίς να δοκιμάσω.

Κατηγορώ τα χέρια μου που δε χαιδέψανε επαρκώς τα λίγα χώματα που πατάω, και τα πόδια μου γιατί μένουνε επίμονα στην άσφαλτο για να μην μπορέσω να πατήσω χώματα. Που φοβήθηκαν να αγκαλιάσουν τον άρρωστο, όταν αυτός είναι που χρειάζεται περισσότερο την αγκαλιά. Που φοβήθηκαν να καλλιεργήσουν τη γη, όταν αυτή με τρέφει.

Κατηγορώ τα μάτια μου γιατί εστιάζουν στις προκλήσεις και δεν εστιάζουν στην ομορφιά, την ποικιλομορφία. Που δε βλέπουν τον άλλο, αλλά το περίγραμμά του. Που φυλακίζονται σε επιγραφές νέον. Που κοιτάνε στους δέκα πόντους μπροστά, αντί στους ουρανούς και τα σύγνεφα επάνω.

Κατηγορώ τη θέλησή μου να συμβουλέψω τους άλλους, όταν εγώ χρειάστηκε να κάνω ένα-ένα τα βήματά μου για να μάθω ότι έκανα λάθος. Την κατηγορώ γιατί θέλησε μικρά, όταν θα μπορούσε να θελήσει τα μεγάλα. Την κατηγορώ γιατί δεν ήταν αρκετή για να κινήσει το σώμα, να αφυπνίσει το πνεύμα, να φωτίσει το σκοτάδι του νου.

Κατηγορώ την ηθική μου, που επέτρεψε σε κάθε λογής τέρατα να ξεπηδήσουν μέσα μου και μου τα σέρβιρε ως νέους ορίζοντες. Κατηγορώ και το μυαλό μου που δεν κατάφερε να κάνει τα τέρατα νέους ορίζοντες.

Κατηγορώ την απιστία μου στους ανθρώπους και τα ιδανικά μου. Από πότε είναι η πίστη για τις εύκολες στιγμές; Από πότε είναι η αγωνιστικότητα για τα στόματα και όχι για τα χέρια; Την κατηγορώ που με κρατά στη σκιά, όταν στο φως γίνονται μάχες. Την κατηγορώ γιατί δεν κινεί βουνά, δεν αλλάζει ζωές, δεν γεννά ελπίδες.

Κατηγορώ το στόμα μου που έγινε φερέφωνο και επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια. Που μιλάει για τα άσχημα και ξεχνά τα όμορφα. Που πολυλογεί και δεν ευλογεί. Που ποτίζει, αλλά δεν φυτεύει.

Κατηγορώ τη λαιμαργία και τη λαγνεία μου που δε με αφήνουν να γευτώ τα όμορφα της απόλαυσης. Κατηγορώ την επιθετικότητα και τον εγωισμό μου, που δε με αφήνουν να γευτώ τους θησαυρούς της συνύπαρξης.

Κατηγορώ τους συνειρμούς μου, που ταύτισαν ιδέες και πρακτικές με λίγους αχρείους εκτελεστές τους. Τους κατηγορώ που ομαδοποίησαν τους ανθρώπους, για να βγάζουν γρήγορα συμπεράσματα. Τους κατηγορώ που πήραν ιδέες και τις διαστρέβλωσαν, πήραν εικόνες και τις μαγάρισαν, πήραν αναμνήσεις και τις πέταξαν, πήραν ελπίδες και τις εκλογίκευσαν.

Μα υπερασπίζομαι με κάθε ικμάδα δύναμης το αναντίρρητο δικαίωμα μου να είμαι άνθρωπος, ατελής, ημιτελής, κομματιασμένος μεταξύ του θανάτου και της θέωσης, όσο η πνοή μου με κρατά αγωνιζόμενο σε αυτήν την πλάση.
Και εκλιπαρώ την αδύναμη φύση μου να απλώσει τα χέρια της, τα λασπωμένα, βρώμικα, ματωμένα χέρια της στο αύριο, να το γραπώσει με νύχια σπασμένα και να το κάνει σκαλί για να βαδίσουμε όλοι σύσσωμοι ένα βήμα παραπάνω.
Προς το φως.

Παράθυρα

Να αφήσετε τα παράθυρά σας ανοιχτά
γιατί περνάει η ελπίδα απ' έξω.

Γιατί περνάει η ελπίδα και δεν ξέρουμε πόσο θα μείνει.
Γιατί την χτυπάνε αλύπητα, την κυγηγάνε.
Και βαφτίσανε επιστήμη τα αγριόσκυλα που ξαμολύσανε ξωπίσω της.
Και βαφτίσανε ειδήμονες τους διαψευστές κάθε ονείρου.


Να αφήσετε τις πόρτες σας ορθάνοιχτες
γιατί περνάει η ελπίδα απ' έξω.

Γιατί περνάει η ελπίδα και δεν ξέρουμε τι θα μας πει.
Δεν ξέρουμε σε τι χωράφια θα μας σεριανίσει.
Δεν ξέρουμε με τι χαμόγελο θα γιάνει τα σημάδια που άφησαν
στα μυαλά μας οι στατιστικές και οι αριθμοί.

Να αφήσετε τα μυαλά σας ανοιχτά
γιατί περνάει η ελπίδα απ' έξω.

Γιατί περνάει η ελπίδα και δεν ξέρουμε τι θα αλλάξει στα μέσα μας.
Δεν ξέρουμε τι άφταστο θα απαιτήσει να το ζήσουμε.
Δεν ξέρουμε πώς και γιατί θα γίνει το άφταστο δικό μας,
πώς και γιατί ανοίξαμε φτερά που δεν ξέραμε ότι ήταν πριν εκεί.

Να αφήσετε τα μάτια σας ανοιχτά
γιατί περνάει η ελπίδα απ' έξω.

Γιατί δεν ξέρουμε πότε θα την ξαναδούμε.
Κι άμα τη δει κανείς, στα ανέλπιστα τα χρώματα ντυμένη,
θα ζει για πάντα με μία και μόνη ρετσινιά:
πως την είδε την ελπίδα κι έζησε το φως της.

Και δε θα έχει πια δικαιολογίες για τις πράξεις του.